Dergelijke programma’s vind ik overigens pas leuk worden zodra de eerste auditierondes achter de rug zijn. Natuurlijk kan ook ik erg lachen of last hebben van plaatsvervangende schaamte wanneer iemand met een kansloze auditie een plekje in een volgende ronde probeert te bereiken. Maar ja, uiteindelijk heb je dat wel weer eens genoeg gezien. Ik zie veel liever hoe mensen die wel echt wat kunnen hun best doen om er echt iets van te maken.

Ik ben daarbij kritisch, maar wel voorzichtig kritisch. De voor de hand liggende reacties uit mijn omgeving liggen namelijk altijd op de loer. “O, jij kunt het natuurlijk beter!?”. Nou, dat weet ik zo net nog niet. De jaren van spelen in bandjes hebben me wel geleerd dat het publiek niet gillend de zaal uit rent zodra ik mijn mond open doe. Dat wil echter nog niet zeggen dat je daarom wel eventjes om de prijzen mee kunt doen in een talentenjacht.

Spelen in een bandje zorgt voor oefening en gewenning. Van grote zenuwen is geen sprake meer wanneer je het podium op moet, alle nummers heb je al honderden keren eerder gespeeld en gezongen, en bovendien heb je altijd houvast aan de rest van de band wanneer er toch eens iets fout gaat. En misschien wel nog belangrijker, dat er zo af en toe eens iets fout gaat maakt het allemaal juist alleen maar leuker.

Met audities of optredens in een talentenjacht ligt dat heel anders. In, afhankelijk van de fase waarin de talentenjacht zich bevind, 30 seconden tot 4 minuten krijg je één kans om één nummer dat je eenmalig moet zingen, zo goed mogelijk voor het voetlicht te brengen. Dat is heel andere koek.

Kortom, het is niet zonder trots maar eveneens niet zonder enige zenuwen, dat ik aan kan kondigen dat The Voice of Holland mij naar aanleiding van mijn (IMHO niet al te beste) online auditie gevraagd heeft om komende vrijdag in Hoofdorp te verschijnen, om aldaar mijn kunsten in levende lijve te komen vertonen. Juist, slik….

Ik kan wel een beetje steun gebruiken, zowel moreel als…., nou ja, moreel. Dat kun je doen door:

• Mij te helpen hopen dat ik komende vrijdag vrij kan krijgen
• Mij je stem te geven
• Je omgeving te vragen om het zelfde te doen

Alvast bedankt!

In een ver verleden werkte ik bij Demon Internet (inmiddels opgeslokt door XS4ALL en ter ziele). Ik kwam daar voor het eerst in aanraken met een tweetal systemen waarbij aan de gebruikersnaam en het wachtwoord een derde factor werd toegevoegd om toegang tot servers te beveiligen. Het eerste systeem bestond uit het alom bekende systeem van SSH keys beveiligd met passphrases.

Het tweede systeem bestond uit zogenaamde Cryptocards, een systeem vergelijkbaar met de Random Reader van de Rabobank. Bij het inloggen wordt je om een code gevraagd. Die code wordt gegenereerd door je Cryptocard nadat je een PIN code hebt ingevoerd.

In mijn werk zijn deze beide systemen niet goed toepasbaar. SSH keys en Windows zijn niet goed verenigbaar. Cryptocards zijn duur en fragiel. Ik heb verder ook uitgebreid gekeken naar diverse andere mogelijke vormen van strong authentication. Uiteindelijk viel mijn oog op een oplossing die uitblinkt in al zijn eenvoud: de Yubikey.

De Yubikey is in de basis niets meer dan een USB device dat fungeert als een toetsenbord met maar één toets. Wanneer je deze toets aanraakt wordt een eenmalig wachtwoord van 48 tekens gegenereerd. Yubikey is breed inzetbaar. Zo zijn al mijn blogs inmiddels voorzien van een login die is beveiligd met mijn Yubikey, is de PAM module van mijn server voorzien van Yubikey authenticatie, zal ik LogMijIn gaan voorzien van de mogelijkheid om een Yubikey te gebruiken, en is bijvoorbeeld de login van je Linux/Mac/Windows workstation te beveiligen door middel van Yubikey, indien gewenst via Radius, LDAP of Active Directory.

Verwacht de komende tijd dus meer posts over hoe en waar ik Yubikey een plekje heb weten te geven, ik ben enthousiast!